Fazıl TÜTÜNER
Toprak kumlu, deniz çekilmiş, kendime çöl yanım
Mavi gök yaralı, martıların yas zamanı
Su aradım geçtiğim yollarda, bahçeler tarumar
Gelecek silindi, silkindi yer, muhasarada gözler
Düşümde batık gemideyim, balıklar küskün
İlerlemiyor bulut, durdu, şaşırıyor yüreğim
Kendime öksüzüm, göçseydim, izdiham yeter
Dudakların hatıram oldu, dokunduğun.
Muhafaza ediyorum rüzgârını, çizgilerini yüzünün
Müşfiktin sevecen, dinlerken okşadın geçmişimi
Güvey olacaktım üvey, gelseydim
Söylemedin bence, istemedim ölümü sence
Gemilerde ıstırap, devrildi gök evler, ölüm yeter
Hava kokuyor, evler ıstırap, çekiliyor kan, hayat bitiyor
Çok kişi taşırdım zihnimde, kemiklerim kırılıyor
Uyanamıyorum kendimden, geçemeyen nefes yeter
Müsamaha az çocuklara zaman, dizleri kan.
Karıncalar çekiliyor hayattan, zaman perişan
Dostlar yitti, meçhul, selamsız sabah akşam.
Ben ben değilim, ıssızım, tahammülüm bitiyor.
Son gülüşünle kapansam, haykırsam, karanlık yeter
Bunaltımı sanma kendimden, şehrim devrildiğinden
Üç kumru havalandı seni yitirdiğim yerden
Uçuracaklar bulutların içinden, ağaçlar evler bitiyor
Göreyim çizgilerini yüzünün, görümlük yeter
