Fazıl TÜTÜNER
Eski kentte kalıntılarda seni aradım, tapınakta yürüdüm.
Aratos’la gökyüzünü taradım. Yıldızları gördüm.
Soli, kentim benim, denizim, güneşimin adı.
Ova yeşil, portakal vadisi; palmiyeler aşkın diyarı.
Agoranın, limanın, tiyatronun merdivenlerinde,
İhtiyarlar söyleşiyor kaç dilde, beyaz giysiler içinde.
Benekli hemşire tebessüm ediyor elinde çiçeklerle,
Arp çalan kızlar, alınlarında defne, zeytin ezmede.
Yarışlar, düşünce şölenleri, getireceğim dağdan ateşi.
Soli de gülümsüyor benekli hemşire, baştan çıkacağım sanki
Bakışları ufukta, önünde sepet, denizden çıkmamı bekliyor,
Dalgaları, kuşları, hışırtıları dinliyor, gün doğuyor, balıklar sıçrıyor
Dudaklarında denizin tuzu, gözlerinde Kudüs’ün izi,
Tebessümü genlerinden, yüzyıllar öncesinden.
Gılgamış benzeri, evrensel, uluslara söylenmiş sözler.
Dünü, günü görmüş, okumuş, özümsemişler şiirleri.
Benekli hemşire öpse beni; yanımda taşısam busesini.
Pers, Mısırlı, Romalı, Rodoslu, Yörük sevdikleri.
Görünce anladım, az yazmışım, yontuya başladım seni görünce
Güzelliğini betimlemede yarım kalmışım, bu ne güzellik böyle
Uçururken kuşu, kanatları denize değiyor,
Uçup yükseklere, benekli kıza o da geri geliyor.
Geceler dolunay, günler ayın on dördü. Ay dudaklarında yansıyor
Esintileri bilir hemşire, dört kıtadan söylenceleri biriktiriyor.
Günler çiçek kokuyor, fuller, yaseminler.
Bakışları çarpıyor, gözleri nergis damlıyor
Yaşamını, rengini, şiirini anlattı birkaç gece.
Gün doğarken, sabah erken, Sümerlere gitti.
Gitme, Sümerler yok artık, gitme Babil’e de
Deniz sakin, kuşlar uykuda, yaşam masal gibi.
Gitme kal. Binyıllar geçecek bilineceksin sen ve Soli.
