Fazıl TÜTÜNER
Görünce, beni ilkin, dağlık bahçede
Sözleri yüreğindendi, beni değiştiren.
Sevinç bürüdü gözlerinde, bitirirken dinlemeyi.
Yamaçtan aşağı göle inmek istedi.
Kollarımda yüzmek. Hoş beş etmek balıklara.
Bitimsiz kavgalarda yorulmuştu.
Uyumuş kurtulmuştu leylekleri seyrederken
***
Tiryakisiydim işimin, uyumsuz yolda umutsuzum,
sevişmek istedi, işim var gideceğim.
Bilirsin, önemli bir gün bugün
Gelince bulacağım sanmıştım.
Öz kıyıma yürümüş, köpeğimiz yanında,
yamaçta beklemiş tüm gün.
***
Renk, tını, söz bütünlendi, fikrim sonra geldi
Kıyıda söyleşmek, film çekmek varken,
Onunla yüzmek, derin dipte, yosunlarda öpmek,
heykel yonttum sanki kendimden, geç gelmişim
Çok yönlüydü, üstün, anlamadı kimse.
Köreldim, yanlış aşk yamaçtan düşürdü dediler.
***
Geceyi, gündüzü, kendimi şaşırdım.
Zaman fırtınada yitmiş köpek, soğuk bir heykelim
Yaşamak aşksız çile Yunan’dan beri,
özkıyım beter tüm acılardan
Yarımım ateş, yarımım dondu,
Ayazda soğuk bir heykelim şimdi
