İhsan TOKSÖZ
Bugün yazımı yetiştiremedim. Yerine eski yazdığım bir hicivle biraz “ironi” yapalım mı?
Bugünkü konumuz Türkçe eleştiride mizahla acıtarak ve güldürerek hakaret etmek olsun. Biraz yumuşatarak “Ufak ufak lâf sokuşturmak” da diyebiliriz buna. Bu Türklere has “kültür” inanılmaz ifade ufukları açıyor bizlere.
Ama sorarım size, bunda aşağılanan hayvanların suçu ne?
İroni:
1. isim, edebiyat: Gülmece.
2. isim.Söylenen sözün tersini kastederek kişiyle veya olayla alay etme.
Kelalâka:
ünlem, argo, (ke’lala:ka, l ince okunur), Fransızca quel + Arapça ʿalāḳa
Lügatımıza giren melez, karma, uyduruk bir kelime.
`İlgisi yok, ne ilgisi var` anlamlarında kullanılan bir söz.
ARKADAŞIM EŞEK!
Benim adım İhsanî, ama çakma İhsanî,
Tanımıyor henüz kimse beni,
Aşırırım manileri, ezerim, büzerim, dizerim, düzerim,
Şiirler yazarım, yapıp yapıp intihali.
Demezler mi bir de bana;
Yağmur yağdı, çaktı şimşek,
Sende mi şair oldun be eşşoğlu eşşek!
Yahu, babamı bu işe karıştırmak da ne demek?
Ne yaparsan yap, ille sülâlen karışacak işe,
İyi, güzel işler yapanlar için de değişmez etiket;
Uzunca bir ıslık ve hayretle karışık ayni cümle:
“Vay eşşoğlu eşşek!”
Gocunduğumdan değil ha!
Böyle şeylere kulak asmam ben,
Demem o ki; kızıyorum benzetmeye,
Bu işin sonu varıyor, eşeklere hakarete.
Eşşeğe altın palan ursan eşşek gene eşşektir.
Gene eşekliğini yaptı! Eşşekliğin sırası mı şimdi?
Eşşek sıpası. Eşşek gibi ne kulaklarını dikiyon?
Hiç eşşek arkadaşın oldu mu kardaş, sen ne diyon?
Nedir bu eşeklerin çektiği insanoğlunun elinden, dilinden?
Daha nice deyişler vardır böyle dilimize giren.
Eşekler adına dileğim şu ki:
Temizlensin bu deyişler, deyimler dilimizden.
“Ben onların adına nasıl mı görüş beyan ederim”,
Gene bir ima ha! Yahu düşünsenize bir an;
Onlar da kızınca diyorlarsa birbirlerine anırarak,
“İnsanoğlu insan!”, “Seni gidi koca insan seni!”,” İnsanlık yapma lan!”
Bu yüzden beni onlarla eşleştirenlere,
O güzelim benzetmelerini, genetik akrabalık ilintilerini,
Bin misliyle iade ederim ben…
Ama benimkisi, insaniyetten!
Bunu okuyanlar diyordur ki
“Bu eşşoğlusu da nereden çıktı şimdi?”
Buna cevabım var bel altından amma,
Hadi üzmeyelim “gerçek”eşekleri.
Bak, beni de çektiniz ayni kulvara,
Sözümü vallah geri alıyorum,
Size anlatmak için derdimi
Şimdi tefekküre dalıyorum.
Yorumunuz gene acımasız. Biliyorum tabii ben de;
Tefekküre dalmak demek, genelde
Dinlenen eşşeklerle özdeşleştirilen bir eylem!
Yetti gari! Başa mı döndük yahu gene?
Bu vurgulu eşşek lafı beni üzüyor;
Gözleri ıslak kömür, aha / Karakaçan ordan beni süzüyor,
Damgalanmış insanoğlu insanlar (!) tarafından bir kere,
Artık ne yapsak nafile.
07 Eylül 2019, Çarşamba
