Fazıl TÜTÜNER

Rönesans kadınları, tablolardan bildiğim, güzeldir,  erkeklerle eşittir.

Savaşlardan ganimet getirilmiş bazıları soyumuzdan olmuştur.                                                 

Venedik bahçelerinde, elleri ellerde, gençlerle gezerler.

Hizmetkârlar çiçeklerin kokusunu, özünü boyunlarına serperler.                                 

Yüzyılların Roma’dan şiirler akşam güneşinde yüreklere işler.

Uno sono ragatsa inteligente sözü güvenlerini sergiler.

Dalgalar eşlik eder,  o sole mio şarkısını söylerler,                                                                                      

Buseleri yüreğe iner, yürek titrer, başka yaşamdır, gören gözler özler.

Maske takarlar karnavalda,  sütunların ardında öpüşürler.

Resmeder ustalar bakışları, Leonardo gibi, bilimi de incelerler.                                    

Raphael, Michelangelo, Donotella havuz başında içe dönerler.

Çok çalışmak çaredir, gece gündüz aşkın acısını çekerler.                                               

Mona Lisa beş yüzyıl gülümser, Louver’da tüm insanlık izler.

Floransa hep bahardır,  atölyede mekanı cennet Leonardo bekler,.                                                   

Tiyatroya şarkı eklediler, salonlarda opera dinlediler.

Soylu kadınlar, geniş, katlanmış, altın işlemeli etek giyerler.

Düşlere girer, ud çalar, giysiler çizer, camdan sürahiler dökerler.                                                              

Floransa erkekleri okur, yazar, arya söyler, Akdeniz’i bilirler.

En büyük aşk, Romeo ve Juliet Londra’da değil,  Verona’da geçer?

Shakespeare “Venedik Taciri”’ ni,                                                                                                              

Thomas Mann “Venedik’te Ölüm”’ü                                                                                          

Antonio Vivaldi,  ortak denizimiz Akdeniz’in sesini bize müzik eyler.

Rönesanslı kadınlar, insanları, erkekleri de severler, papazlar buna gülerler.                                   

Venedik erkekleri bağırır çağırır, sonunda af eder.

Venedik’in soprano kadınlarını kuşlar da dinler,                                                              

Erkekler, Akdeniz’de Osmanlılarla savaşırken kadınlarını özler.                                                                  

Venedik kadınları limanda gemilerin dönmesini bekler, telaş ederler,

Denizden esintiler, defneler, zeytinler, incirler yaşamı hoş ederler.                                           

Venedik savaşta bile İstanbul’la ticaret eder,

İstanbullu kadınlar floransa kumaşı giyer.                                                                                               

Yüzyıllar geçti, erkekler yitti gitti, kadınların tablolarda yaşamı sürer.                          

Asyalı erkekler oynayamaz bu oyunu, ya ölürler, ya küserler.

Venedikliler, hayat güzel bir oyundur; ye, şarap iç, hem çalış, hem sev derler.   

Venedikli şairler kırmızı şarap içerler, yalan da söylerler. Uzun masada yerler.

Gittim, nerede Floransalı Kadınlar dedim. Sorgu eyledim.

Düşlerimde onlar benim dedim.                                                                                    

Git işine deli şair dediler.

“Rönesanslı kadınlar dünyaya dağıldılar, her yerdeler artık” dediler.